No subsolo, que era moi escuro e tebroso case non se podía respirar.
A area, moi fina, extendíase por todo o páramo coma unha praia sen mar.
Con todo, as malas herbas parecían enguir unha parte do deserto e transformalo nun denso bosque. Tratábase dun oasis coñecido polo nome de oasis ``perdido´´.
A entrada do verxel víase dificultada por un escarpado barranco que deixaba caer enormes croios de cor marrón.
No cumio da montaña resultaba moi difícil respirar e parecia que o mar de néboa do ceo me aplastaría en calquera momento.
No hay comentarios:
Publicar un comentario